Voorbij de tijd

Om de zoveel tijd kwam hij langs op zijn fiets, Arjaon Pêreplu. We konden de knokige marskramer al van ver zien aankomen door het keukenraam. Hij bewoog zich op zo’n manier voort door de Zeeuws-Vlaamse polders dat het leek alsof hij de wereld zelf moest voortduwen. Zijn rijwiel was dan ook volgehangen met de meest uiteenlopende prullen en spullen. Deze stalde hij één voor één uit op de tafel in de keuken. ‘Maar Arjaon, het lijkt nog maar even geleden dat je hier was’, zei mijn moeder dan met een knipoog in onze richting. Wij wisten al wat er kwam en we gniffelden om het bekende mantra dat volgde. Met zijn hoge krakerige stem uitte Arjaon zijn diepe overtuiging: ‘Ja, de tijd gaat snel, gebruik hem wel!’

 

Hoe gebruik ik mijn beperkte tijd op aarde goed? Het is een vraag die in de loop van de tijd voor mij steeds dringender is geworden. In 2011 ben ik gereanimeerd. In 2022 ben ik opnieuw gereanimeerd. Ik leef al in de tweede verlengingstijd. Kennelijk was er nog steeds geen winnaar of verliezer in mijn levensspel. De dood zit mij op de hielen, maar hij krijgt mij nog steeds niet te pakken. Vooralsnog blijf ik me dus voortbewegen in de tijd. En met steeds meer plezier, kan ik daaraan toevoegen.

 

Vroeger beleefde ik de tijd alleen maar als kloktijd, met seconden, minuten, uren, dagen, weken, maanden, jaren. Ik heb nog steeds een klok waar ik naar kijk, maar ik ben er geen afhankelijke slaaf meer van. Ik ben namelijk uit de tijd gestapt. Trauma’s en schuldgevoelens bepalen mijn leven niet meer. Angsten en zorgen voor de toekomst heb ik aan de kant gezet. Ik heb ervoor gekozen om te leven in het altijd aanwezige hiernu. Daarin bestaat geen gisteren en morgen meer. Dit kan niet zonder loslaten en onthechten. Van alles wat mij verder de materie in trekt. Sterven voordat je sterft is het recept om nooit meer dood te gaan. Je eeuwige leven is dan al begonnen.

 

De oude Grieken kenden twee woorden voor tijd: ‘chronos’ en ‘kairos’. Chronos is de chronologische tijd die handig is om niet alles tegelijkertijd te laten gebeuren. Chronos is de vorm, het kader waarin ik me als aards wezen kan bewegen en manifesteren. Kairos is juist het tegenovergestelde van die tijd. Het is de hemelse tijd die boven de aardse tijd uit stijgt. Kairos is het meest geschikte moment om iets voor elkaar te krijgen. Het is meer een punt in de tijd, zonder vorm. Een punt waarin de tijd vertraagt, stilstaat en zelfs niet meer bestaat. Dat tijdloze moment is er altijd, vandaag, hier en nu. Het is steeds dicht bij me. Het is er nooit niet. Ik heb het continu tot mijn beschikking. 

Dit ogenblik van eeuwigheid is geladen met spanning. Kairos is het hiernu waarin geen enkel oordeel meer bestaat. Waarin alles al gedaan is en waarin alles nog open ligt. Het nu wil niets anders dan mij aanzetten tot ontwikkeling van mijn bewustzijn. Ik zie mezelf zonder alle wikkels waarmee mijn bewustzijn is ingewikkeld. Midden in de tijd leef ik in een eeuwig nu, voorbij de tijd, in de ‘Hof van Heden’. Jezus noemt dat het ‘Koninkrijk van God’. Ik ben zelf de koning van dat rijk. Waarin ik de baas ben over mijn tijd. Wat een grote verantwoordelijkheid. Ik heb meer in mijn mars dan ik kan bevatten. Ik heb oneindig veel innerlijke schatten uit te stallen. Het is nooit te laat om dit in te zien. Het kan op elk moment gebeuren. Mijn aardse tijd verzilveren door uit de tijd te stappen. Dat lijkt me een goed gebruik van de tijd.

© Anthonie Roose

https://t.me/herinnerjezelf 
 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *