Mijn rode bolletje

Verkiezingen veranderen niets. Alleen de poppetjes veranderen van positie. Zo is het politieke spel. De spelers zijn degenen die het geld maken en de macht bezitten. De pionnen zijn de politici en de koningshuizen. Het spel wordt publiek gespeeld, want de bevolking moet in de waan blijven dat het spel in haar belang gespeeld wordt. Maar de verborgen bedoeling van het spel is dat de rijken nog rijker worden, de machtigen nog machtiger en de bevolking nog slaafser, armer, wanhopiger, depressiever en zieker. Om dit te bereiken verzamelt de vuilophaaldienst van de macht bij nieuwe verkiezingen zo veel mogelijk formulieren, al dan niet ingekleurd met een rood bolletje.

Intussen zijn er steeds grotere groepen mensen die het spelletje van het rode bolletje door hebben. En ze willen er niet meer aan meedoen. Ze willen een mooie wereld waarin iedereen gelijkwaardig is en waar alles eerlijk gedeeld wordt. Nu is het geen geheim dat er verschil van mening is over hoe je die wereld dichterbij brengt. Er is een groep die zegt dat je gewoon niet meer aan het spel mee moet doen. En er is een groep die zegt dat je juist wel mee moet doen met het spel, zodat je het spel van binnenuit kunt veranderen in het voordeel van de bevolking. We hebben te maken met een onvoorstelbaar grote voorsprong van een enorm kennelijk onverslaanbaar politiek-economisch gedrocht. Wat is wijsheid?

David en Goliat

Het monster dat ons dag in dag uit confronteert met zijn gebral via de media en de brievenbus, houdt ons continu in de greep. Het dringt binnen in onze huizen en bemoeit zich meer en meer met de kleinste details van ons leven. Het kan je een gevoel van verlamming of angst bezorgen. Net zoals in het Israëlische leger, wanneer dit tegenover het Filistijnse leger staat (I Samuël 17). De Filistijnen voelen zich oppermachtig, want ze hebben een prachtige troef in handen met de reus Goliat. Deze reus staat de hele dag het Israëlische volk uit te dagen, al veertig dagen lang, een ware beproeving. Het volk heeft geen idee wat te doen. Niemand durft het tegen hem op te nemen.

Maar dan komt David langs, een jonge onverschrokken herder. Hij kan de hopeloze situatie niet langer aanzien. Hij heeft zijn schaapskudde meer dan eens beschermd tegen leeuwen en beren. En hij is van plan om die monsterlijke Goliat ook een kopje kleiner te maken. De Israëlische koning, Saul, ziet dat niet zitten en ontmoedigt David. ‘Het heeft geen enkele zin om met deze onverslaanbare reus te gaan vechten, David.’ Maar David dringt aan en krijgt Saul zover dat hij hem toestemming geeft. David trekt zelfs de wapenrok van Saul aan en zet diens helm op. Maar daarmee komt hij niet ver. Hij is niet gewend om in zo’n harnas te lopen en ontdoet zich ervan. Hij beseft dat dit niet gaat werken.

De vijand bestrijden met dezelfde wapens zorgt juist dat je bij voorbaat op achterstand staat. De kans om te winnen is nihil. Slechts ‘gewapend’ met vijf stenen en zijn slinger gaat David op de reus af. Hij doet het op zijn geheel eigen wijze. De manier die bij hem past. Met zijn talenten en vaardigheden en met het rotsvaste en onwrikbare geloof dat hij deze reus zal overwinnen, loopt hij op de reus af. De reus haalt verachtelijk zijn neus op voor deze snotaap en voelt zich belachelijk gemaakt. ‘Ben ik een hond, dat je mij uitdaagt met een touwtje en een steen?’ Hij zal dat overmoedige jochie wel even afmaken.

De Steen der Wijzen

Maar David is hem voor. Hij weet dat hij het ei van Columbus bij zich heeft. Hij werpt de eerste steen met zijn slinger. En de steen treft doel. Precies op het voorhoofd van Goliat. Hij breekt in op de plek van zijn derde oog. Waar de thalamus zit vergezeld van de mannelijke epifyse en de vrouwelijke hypofyse. De plek van ons innerlijk commandocentrum. Het hoogste horizontale chakra of krachtcentrum. De steen van David is de Steen der Wijzen, die het chakra van de pijnappelklier openbreekt.

De reus valt ter aarde en David hakt eenvoudig zijn hoofd af. Het wonder is geschied. De machtige vijand blijkt toch niet onoverwinnelijk te zijn. Hij is verslagen. Alle Filistijnen slaan op de vlucht. De vrijheid lonkt. De Filistijnen hadden wel vijf reuzen in hun gelederen (II Samuël 21). Voor elke reus een steen. Uiteindelijk worden ze allemaal geveld. De steen transformeert de vijf belangrijkste energetische krachten in mij. dat zijn de chakra’s tussen de verticale chakra’s in, het kruin- en het stuitchakra, die mij verbinden met de hemel en de aarde, met geest en materie. Op veel manieren worden deze in de bijbelse verhalen gesymboliseerd. Denk bijvoorbeeld aan de ‘wonderbare spijziging’, waarbij Jezus vijf broden en twee vissen verdeelt onder vijfduizend man. Iedereen wordt gevoed met de vijf broden en alsnog blijven er nog twaalf manden met brood over. Dat is chakrakracht. De twee vissen symboliseren de poorten naar hemel en aarde, het eerste en het zevende chakra.

De wereld buiten mij is de wereld van mijn schaduwen. Zodra ik deze reuzen die mij lijken te bedreigen neerhaal met de Davidssteen, zie ik dat die wereld alleen maar een gedachte van me was. De reuzen buiten mijzelf zijn de blokkades in mijzelf. Ik denk dat ik bang ben voor iets buiten mij, maar de waarheid is dat ik alleen maar bang ben voor het monster in mijzelf. Zodra ik recht in de roos schiet door mijn derde oog te openen, zakt Goliat in elkaar, de reus die mij mijn innerlijke kracht ontneemt. Zijn gebral sterft weg. Hij is er niet meer. Zijn spel is over.

Mijn geestelijke wapenrusting

Dit is de manier waarop ik korte metten maak met de macht van de matrix. Niet meer meedoen door me te laten gijzelen met het spel. En van binnenuit de vijand bestrijden. Dat doe ik niet door dezelfde wapens te gebruiken of door hetzelfde spel mee te spelen, maar door bij mezelf naar binnen te gaan. De weg van inwijding in te slaan. Mezelf te leren kennen en mijn Zelf met een hoofdletter te ontdekken. Mezelf zo te realiseren. Dit is de enige weg die snel en effectief resultaat heeft. Het is de smalle weg, waarbij je geen echte wapens gebruikt, maar je geestelijke wapenrusting aantrekt. ‘Want onze strijd is niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de gezagsdragers, tegen de wereldbeheersers van deze duisternis, en tegen de boze geesten in de hemelse gewesten’ (Efeze 6:12 Naardense Bijbel).

Ik neem een voorbeeld aan hindoevrouwen met een rode stip op hun voorhoofd. Die stip is de bindi in het Hindi, die staat voor de Sanskriete bindu, het voorhoofds- of ajna-chakra. Op die plek wordt de dualiteit van alles opgeheven en breekt puur bewustzijn door. Ik teken een rood bolletje, niet op een vel papier, maar op m’n eigen vel, op mijzelf. Het rode bolletje op het stembiljet verandert niets, hoogstens wat dingetjes aan de buitenkant. Het rode bolletje dat ik op mijn voorhoofd kleur, verandert alles. Verandert de hele wereld. Mijn wereld. Ieders wereld. Van binnen uit. Vanuit mijn eigen commandocentrum, de troon van mijn diepste onoverwinnelijke Zelf.

De rode stip symboliseert mijn kennis van het Al, mijn al-macht. Als meester van mijn universum ben ik, net als David, voor niets en niemand meer bang. Ik speel mijn eigen spel. Met mijn eigen geestelijke gereedschappen. Ik sta in mijn kracht. Ik heb de stip op de horizon gezet. Waar het inzichtgevende licht doorbreekt. Het licht van de komende messias in mij, de geboorte van God in mij. Dat is waar het kerstfeest over gaat. Ik zal tijdens mijn meditaties in de komende adventsweken voor kerst dit rode bolletje visualiseren op mijn voorhoofd. Want ik ben niet mijn schaduw. Ik ben het Zelf.