Isa en Jezus

Ik heb net zitten luisteren naar de laatste podcast van de door mij gewaardeerde Isa Kriens, waarin ze vertelt over haar bekering tot Jezus. Haar verhaal past bij de opmerkelijke trend van dit moment, dat tal van vrouwen de spirituele wereld van ‘New Age’, zoals ze dat noemen, inwisselen voor Jezus. Met verschillende van hen heb ik hierover achter de schermen gecommuniceerd. Niet met Isa, maar omdat haar podcast openbaar is, gebruik ik haar naam om ook publiek iets over de stap van deze groep vrouwen te zeggen. Ook al zijn er natuurlijk onderlinge verschillen tussen hen, ik noem ze hieronder voor het gemak even kortweg Isa. ‘Isa’ is de vrouw die zich bekeerd heeft van New Age tot de kerkelijk-christelijke Jezus.

In eerste instantie verbaas ik me over deze stap, omdat ik een omgekeerde beweging heb gemaakt, van de kerkelijke Jezus die voor mijn zonden gestorven is naar de spirituele Jezus Christus, die ik zowel in de Bijbel als bij Yoga tegenkom. Voor mij was dat het vinden van waarheid, zoals het voor Isa het vinden van de waarheid is om de kerk en Jezus te omhelzen. Wat voor mij absoluut geen houvast was, is het voor de nieuwe bekeerlingen juist wel. Ik heb Jezus nooit vaarwel gezegd, maar wel een andere visie op hem gekregen en daardoor een ander soort omgang. Ik hoop dat Isa niet het kind met het badwater weggooit.

Geloof in Jezus haalt mij uit mijn kracht

Als ik verder luister, dan begrijp ik het beter. Isa heeft nooit houvast gevonden in de spirituele wereld. Ergens kan ik dat ook snappen, want veel van wat zich aandient als ‘spiritualiteit’ heeft er weinig tot niets mee te maken en brengt je van de regen in de drup. Mooi is dat de Isa-vrouwen verdieping zoeken, omdat ze niet oppervlakkig spiritueel willen blijven. Veel mensen die zichzelf wakker noemen, blijven bijvoorbeeld hangen in de vraag of je beter op Baudet kunt stemmen of op Wilders. Daar is in mijn beleving weinig spiritueels aan. En als je denkt dat je er bent, wanneer je bekeerd bent tot het kerkelijke dogma dat Jezus in jouw plaats voor jouw zonden gestorven is, dan is dat voor mij ook helemaal niet spiritueel, eerder een versmalling van je denken. Spiritualiteit gaat voor mij over de weg naar binnen, waarbij je ziel en geest zich in een ‘mystiek huwelijk’ met elkaar verbinden.

Als ik nog dieper luister naar ‘Isa’, dan hoor ik hen spreken over een tegenstelling tussen de heilige Geest enerzijds en je hogere Zelf anderzijds. Als ik Isa goed begrijp, dan kun je het nooit van jeZelf verwachten, want dat is te hoogmoedig. En daarom geeft zij zich over aan Jezus en zijn heilige Geest. Het geeft rust dat het voor je gedaan wordt en ik kan begrijpen dat je hiervoor kiest als je moegestreden bent. Maar het is tegelijkertijd precies waar ik zelf met name door uit de kerk ben gelopen, namelijk het geloof dat een ánder het wel voor je doet. Het haalt je juist uit je kracht en het stimuleert passiviteit. In zware christelijke kringen leidt het zelfs tot fatalisme.

Er is geen tegenstelling tussen Geest en Zelf

De grap is dat er helemaal geen tegenstelling bestaat tussen de heilige Geest en je Zelf! We kunnen elkaar wat dat betreft gewoon de hand reiken. We hoeven elkaars opvattingen niet uit te sluiten, maar laten we zien wat we gemeenschappelijk hebben. De heilige Geest is niks en niemand anders dan je hogere Zelf, dat je via je intuïties in alles de waarheid laat zien. Mijn aardse of fysieke persoonlijkheid is mijn lagere zelf of mijn ziel. Mijn hemelse of spirituele individualiteit is mijn hogere Zelf, een ander woord voor ‘heilige Geest’ of ‘Christus’ of ‘Messias’. De Messias komt niet letterlijk op de wolken, hij zit in onszelf. Ieder mens heeft de Messias in zich, maar nog niet iedereen heeft dit al ontdekt.

De mens die erachter komt dat hij goddelijk is: dit is voor mij het evangelie. En zo lees ik ook het verhaal van de Bijbel. Als yogi breng ik dat met vallen en opstaan in praktijk. Het is een beweging in het boeiende spanningsveld tussen onvolmaaktheid en volmaaktheid, in het hier en nu. Het feit dat ik besef dat God in mij werkt geeft mij houvast. Een oncontroleerbaar en onbegrijpelijk gegeven dat God tweeduizend jaar geleden zijn Zoon op een gruwelijke manier aan een kruis liet sterven voor mij is voor mij een onbestaanbaar houvast. Zo’n geloof is niet vol te houden als je spiritueel tot volwassenheid komt.

Heb je naaste lief als jezelf

Het kan natuurlijk op meer manieren dan Yoga, maar voor mij is Yoga de meest concrete en gedisciplineerde versie van leven volgens het evangelie. Yoga is geen vage New Age, maar gegronde Old Age. Ze staat aan de basis van alle religie en filosofie en maakt deze feitelijk overbodig. Het gaat niet om religie met haar rituelen en mythologie, het gaat ook niet om Yoga, het gaat zelfs niet om Jezus, die ik als een groot yogi beschouw en die in de Koran trouwens Isa wordt genoemd. 

Het gaat uiteindelijk alleen maar om waarheid, wijsheid en vooral liefde. Als ik de woorden en de verhalen uit de Bijbel niet ken, is dat geen enkel probleem als ik wel leef volgens de principes van de Bijbel, die ik ook als principes tegenkom in bijvoorbeeld hindoeïsme, boeddhisme of humanisme. Met de Gulden Regel ‘Heb je naaste lief als jezelf’ is eigenlijk alles gezegd. De figuur van Jezus kan me gestolen worden, als ik de waarheid van het verhaal van Jezus maar kan leven en beleven.

Yoga was altijd verboden terrein in de kerk en dat is het voor het belangrijkste deel nog steeds. Onder christenen kom je steeds meer vormen tegen van Yoga, want het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Onder namen als Tikva, Holy Yoga, Yahweh Yoga en Christ Centered Yoga kun je dan wel de asana’s doen, maar de filosofie erachter laat je weg of verwissel je voor de kerkelijk-christelijke filosofie. Het doet wat beperkt en onbeholpen aan, maar iedere stap die christenen en niet-christenen in elkaars richting doen, juich ik desondanks toe.

© Anthonie

https://t.me/herinnerjezelf