Het bloed van Jezus

Wanneer je een rooms-katholieke kerk binnenwandelt, hangt daar vaak een heel zware energie. De sfeer van bloed, lijden en sterven dringt bij je binnen. Links en rechts van je zie je afbeeldingen van de veertien staties van Jezus’ martelgang of kruisweg. En achter het altaar zie je een levensgroot kruis staan met daaraan de stervende verlosser. De kruisweg staat symbool voor de levens van een mens op aarde, op welke weg deze mens volgens de aloude inwijdingswetenschap verondersteld wordt zijn goddelijkheid te ontdekken.

Maar juist dat hoge en ultieme doel is vernuftig weggewerkt en volledig omgedraaid in het kerkelijke christendom. De inhoud van het evangelie dat de waarheid van ons leven liefde en vrijheid is, is teruggebracht en versmald tot wat het belangrijkste christelijke dogma is geworden, namelijk dat God de mens zo liefheeft dat hij zijn enige Zoon daarvoor aan een kruis heeft laten spijkeren. Door slechts te geloven dat hij dat voor mij gedaan heeft, mag ik mezelf ook als kind van God beschouwen.

Voor deze genereuze daad van God, die tweeduizend jaar geleden plaats zou hebben gevonden, moet ik hem oneindig dankbaar zijn en leven volgens zijn regels. Zo ben ik voor de eeuwigheid gered, iets wat ik nooit uit mezelf zou kunnen fiksen. Dat ik helemaal niets heb met een God die op zo’n gruwelijke manier gehoorzaamheid afdwingt, daarvoor is in de kerk geen ruimte. Want wie zou ik, klein mens, zijn om te twijfelen aan Gods ondoorgrondelijke wijsheid en goedheid? 

Gewassen in het bloed van Jezus

In protestantse kerken hangt hoogstens een leeg kruis, maar het te geloven dogma is precies hetzelfde. Het wordt daar alleen meer rationeel beleefd dan zintuiglijk. Toen ik afscheid nam van de kerk, dacht ik in eerste instantie ook afscheid te nemen van God. Achteraf bezien was dat niet zo. Ik heb alleen afscheid genomen van de Afgod die aanbeden wordt in de kerk, waarmee ruimte gecreëerd werd om de God in mezelf te leren kennen. Het kruis van Jezus is als een groot afgodsbeeld in de kerk opgericht, waarvoor de gelovigen eerbiedig knielen, terwijl ze hun eigen goddelijkheid opofferen. 

De kerkelijke Jezus Christus is een verlosser buiten jezelf. In werkelijkheid is hij de messias in jezelf. Het evangelieverhaal is voor christenen een letterlijke geschiedenis geworden, waar het mythologisch en symbolisch had moeten blijven. Het evangelie gaat over de persoonlijkheid van mijn ziel (Jezus, de aarde, je hart, het vrouwelijke, de liefde), die zich laat verbinden met de individualiteit van mijn geest (Christus, de hemel, je hoofd, het mannelijke, de wijsheid). De apostelen die dit evangelie beschrijven doen dat heel plastisch. Maar de diepere oorspronkelijke betekenis van de beelden ontgaat de meesten jammer genoeg en daardoor ontstaat veel misverstand en onbegrip.

De uitdrukking ‘gewassen worden in het bloed van Jezus’ betekent niks anders dan ‘ondergedompeld worden in de onvoorwaardelijke en onbegrensde liefde van je hogere Zelf’. Bloed is in de Bijbel bedoeld als symbool voor liefde. Krachtige liefde die al je tekortkomingen, misstappen en onvolmaaktheden uitwist. Die kracht zit in jezelf. Zo heeft de Schepper je gemaakt. Je bloed geven is je hart geven. Wanneer je je bloed geeft voor een ander, dan is dat een uiting van grote liefde. Liefde is iets anders dan lievigheid. Echte liefde kost je wat. Het is niet iets wat je er zomaar even ‘bij’ doet. Opofferende liefde is niet gemakkelijk. Je verliest jezelf ermee. Maar het wonderlijke is dat je er juist alles mee wint. Het ‘bloed van Jezus’ is de aura van zijn liefde die je omringt.

Het ‘Woord van God’ is je intuïtie

Er zijn veel mooie verhalen in de wereld die vertellen over de ontwikkeling van onze ziel. Vanuit vele tradities vullen ze elkaar aan. Er bestaat maar één waarheid en deze kent talloze vormen. Het evangelie van Jezus is voor mij nog steeds het krachtigste verhaal over de mens die vrij is en vol liefde. Jezus en de Bijbel zijn weliswaar door de kerk ingepikt, maar ze zijn van en voor alle mensen! Wellicht is de wereld op de grens tussen het Vissentijdperk en het Watermantijdperk toe aan een nieuwe mythe, een nieuw Groot Verhaal, dat ons mensen samenbindt, werkelijk vrij maakt en ons in onze kracht zet. 

Misschien zijn de verhalen, beelden en symboliek uit de Bijbel verouderd en hebben we andere nodig. Maar voor het zover is, is het in mijn beleving noodzakelijk om eerst goed te begrijpen wat er echt staat in de oude teksten. En hoe deze door de eeuwen heen bewust en onbewust verbasterd zijn tot middelen in handen van mensen die medemensen klein willen houden. Het mooiste zou zijn, wanneer we goed gaan beseffen dat wij zelf eigenlijk het Derde Testament zijn. Als mens ben ik het Levende Boek van God. ‘Gods Woord’ bevindt zich niet tussen de twee kaften van een oud boek, hoe heilig ook, maar het zijn de woorden en de zinnen die mij intuïtief te binnen schieten, dus voordat ik erover nagedacht heb, in elk keuzemoment van het hier en nu. 

Het Woord van God is elk ogenblik en altijd levend en krachtig als een tweesnijdend scherp mes, dat wat ertoe doet feilloos scheidt van wat er niet toe doet. Als samenhangende en betekenisvolle, wijze en liefdevolle letters en zinnen in het Boek dat je zelf bent. De inkt op de pagina’s van dit boek is het liefdesbloed dat door je aderen stroomt. ‘Gods Woord’ is je eigen goddelijke intuïtie, je hogere denken, voorbij je instinctieve denken. Bij de verlichting van je ziel gaat het om de ontwikkeling van je intuïtie. Je intuïtie bedriegt je nooit. Je intuïtie is het levende ‘Woord van God’. In mijn boek De Apocalyps werk ik dit thema verder uit. Het boek verschijnt in de loop van dit jaar.

© Anthonie

https://t.me/herinnerjezelf