Worden wie je bent

Je hoeft ook niets te doen, begreep ik toen. Je bent al goed zoals je bent. Dat gaf me rust. Maar die rust veranderde al snel in een wegzinken in gemakzucht. Ik hoefde alleen maar te geloven dat ik al de mens was die mijn schepper voor ogen had. Maar mijn lijf vertelde toch wat anders. Pijnen, kwalen en ziektes troffen mij. Dat was het moment dat ik me omkeerde. Ik begreep ineens dat ik in de kern al goed ben zoals ik ben. Ik heb alles in mij om een volmaakt mens te zijn. Maar het is alleen nog maar een zaadje. 

Het zaadje fantaseert over de machtige levensboom die het kan worden. Het zaadje wil groeien. Daarvoor is een vruchtbare bodem nodig en ook een goede verzorging: aarde, water, lucht en licht. Anders blijft dat zaadje slechts een dood zaadje, dat nooit tot zijn bestemming komt. Ik werd me bewust van het grootse verlangen van dit zaad in mij. Zijn verlangen werd mijn eigen grote verlangen. Het tevoorschijn komen van dat zaadje is als de geboorte van een kind. Verlangen naar en zwanger zijn van dat goddelijke kind in mij is mijn Advent. De daadwerkelijke geboorte van dat kind is mijn Kerstfeest, de geboorte van mijn christusbewustzijn.

Ik wil graag worden wie ik werkelijk ben. Ik ben goed zoals ik ben, dat is waar, maar het is slechts een halve waarheid en dus een leugen als ik niet met twee woorden spreek. Ik ben goed zoals ik ben, en dus ga ik er alles aan doen om ook daadwerkelijk te wórden zoals ik ben! Dat is het hele verhaal. Ik wil alle mogelijkheden die in mij gelegd zijn benutten en tot bloei laten komen. De overgave aan dit verlangen zorgde ervoor dat ik zwanger werd door de penetratie van de heilige geest van God in mijn fysieke leven. Zijn licht brak door in de donkere grond van mijn ziel. Ik besefte opeens dat ik juist in de totale overgave aan dat goddelijke licht pas werkelijke controle kreeg over mijn leven.

De fluisteringen van je hart

Dat is de doodsteek voor mijn ego. Mijn ego wil door allerlei machtsspelletjes mijn leven sturen en trotse torens van Babel bouwen. Maar die torens storten allemaal in. En dat is maar goed ook. Wat over blijft is mijn pure zelf. Mijn christusbewustzijn, dat niets anders is dan mijn hartsbewustzijn of mijn zelfbewustzijn. Een zelfbewustzijn dat zich alleen nog laat leiden door het universele bewustzijn, via mijn intuïties, de fluisteringen van mijn hart, die mij in alle situaties en omstandigheden altijd de waarheid van mijn leven vertellen. 

Mijn hart vertelt mij dat ik goed voor mijn lichaam moet zorgen. Een heldere, bewuste geest kan alleen in een opgeruimd huis wonen. Vroeger leefde ik alleen in mijn hoofd en ik vergat de rest van mijn lichaam. Ik moest de weg gaan van mijn hoofd naar mijn buik. Mijn hoofd en mijn buik met elkaar verbinden. Yoga was daarin voor mij de route. Spiritualiteit is allereerst aarden. Aarden in mijn lichaam, het bewegen, koesteren en verzorgen. Het goede voeding en energie geven. Ik ben wat ik eet of wat ik juist niét eet. Ik ben wat ik met mijn lichaam doe of juist niét doe. Wat ik in mijn lijf binnen laat komen en waarvoor ik mijn lijf gebruik, is allesbepalend voor mijn hele bestaan en doortrekt mijn hele psyche. Mijn lichaam ervaar ik niet alleen als het voertuig van mijn ziel, het is ermee verstrengeld en als zodanig ook volop déél van mijn ziel. Ik héb niet alleen een lichaam, ik bén ook mijn lichaam. Ik ben het zelf. 

Mijn lichaam is de uitdrukking van mijzelf. Dat mijn lichamelijke verschijning misschien tijdelijk is, betekent niet dat ze een illusie is. Ze is heel echt en wanneer ik mijn lichaam afleg, verandert de energie van dit lichaam weer in een andere vorm. Ik kreeg grote hartproblemen, omdat ik mijn lichaam veronachtzaamde en alleen in mijn hoofd leefde. Er was geen connectie tussen de hersenen in mijn hoofd en mijn darmen, die feitelijk mijn eerste hersenen zijn. De opnieuw gelegde verbinding tussen mijn hoofd en mijn lichaam deed me ontdekken dat mijn hart het onbetwiste centrum is van mijn leven. Ik begon pas de fluisteringen van mijn hart heel bewust te horen door uit mijn gedachten te stappen en mijn lichaam te leren voelen en beleven, heel fysiek. 

Je hart weet alles al

In mijn hart staat de troon van God. Mijn hart is koning en mijn hoofd en buik zijn z’n twee lakeien. Ik luister niet langer naar de vele stemmen die van buitenaf naar mij toe komen. Ik luister alleen nog wat God – die in de stilte van mijn hart woont – mij te vertellen heeft. Dit luisteren heeft mijn leven op de kop gezet. Het stormde in het water van mijn ziel, maar al die stormen kwamen en komen tot rust. Er ontstaat meer dan ooit balans in al mijn gedachten en gevoelens. Mijn zaadje groeit verder en laat stapsgewijs zien wat het allemaal in zich draagt. Meer en meer ben ik een zelfbewust mens, die niet geleid wordt door zijn ego of valse zelf, maar door zijn heilige geest of ware zelf. Dit is het wonder en ook de bedoeling van het leven.

Leven vanuit mijn ware zelf is voor mij hetzelfde als geloven in God. God, die het universele bewustzijn is, wil zichzelf laten zien in en door mij heen. Ik ben zijn evenbeeld en dat mag ik laten zien. Het beeld was aan stukken gevallen toen mijn ego het beter dacht te weten dan God, maar door de geboorte van Christus in mij is het weer gaan helen. Steeds meer Christus in mij betekent steeds minder ego in mij. De oude mens moet het afleggen tegen de nieuwe mens. Deze verandering is nodig voor ieder mens. Jezelf aan dit proces onderwerpen is bij tijden een flinke strijd en hard werken. Je bent niet zomaar wie je bent. Daar kunnen vele levens overheen gaan. Het opgeven van je overtuigingen en het loslaten van je gewoontes is het moeilijkste wat er is voor een mens.

Ik heb op veel plekken gezocht in mijn leven. Ik heb allerlei overtuigingen gehad. Uiteindelijk kwam ik er achter dat alle kennis die ik opdeed mij in eerste instantie meer inzicht gaf, maar mij vervolgens alleen maar meer ging verwarren. Hoe meer ik te weten kwam, hoe meer ik besefte dat ik eigenlijk helemaal niets weet. Dat was het begin van geluk. Zalig zijn de armen van geest, want zij beërven het koninkrijk van het hart. Ik hoefde niet zo ver te zoeken. Ik hoefde niet zo ver te reizen. Ik hoefde niet alles te weten. Ik hoefde alleen maar te kijken in de spiegelende bron van mijn hart. Mijn hart klopt slechts in het hier en nu. In mijn hart ligt alle wijsheid, alle waarheid, alle onsterfelijk geluk van de wereld. Mijn hart knipoogt naar me en zegt: je weet alles al. Je hoeft het alleen nog maar toe te passen.

Eenheid van hart en handen

Het worden wie ik al ben is mijn apocalyps of mijn inwijdingsweg. Het is mijn groei van onbewust naar bewust zijn, van domheid, naïviteit en onwetendheid naar wijsheid, van de gevangenschap van slaafsheid, slavernij en verslaving naar innerlijke vrijheid, van angst, schaamte en schuld naar leven, lef en liefde alleen. Worden wie ik ben is mijn groei naar de verwerkelijking van mijn blauwdruk die in mijn geboortehoroscoop al heel precies gegeven is. Groeien is me overgeven aan God en aan de vier elementen die dienstbaar zijn aan God. 

Zodra ik in staat ben om me te laten sturen door mijn hart, gaan ook mijn armen en mijn handen als vanzelf doen wat mijn hart mij opdraagt. Mijn armen worden als sterke takken van mijn levensboom, mijn handen worden als beschermende bladeren en wat mijn vingers aanraken doet prachtige bloemen aan mijn takken groeien, die de mooiste geuren en kleuren doen ontstaan. Hart en handen zijn nauw met elkaar verbonden. Niet langer doen ze maar wat, maar heel gericht en bewust gaan ze voortaan te werk. Zo word ik heel concreet wie ik in de kern al lang ben. Zo gaat het boek van mijn leven open. Zo laat ik het verhaal van mijn leven schrijven door mijn hart.

Ik merk ook dat het me op een bepaalde manier steeds minder moeite kost. De groei van mijn christusbewustzijn wordt bijna iets vanzelfsprekends. Iets waar ik geen moeite voor hoef te doen. Want in de nauwe verbinding met mijn hart ontvouwt zich de mens 2.0 vanzelf in mij. Mijn vernieuwde denken en mijn vernieuwde lichaamsbewustzijn zijn de nieuwe hemel en aarde. De nieuwe wereld is voor mij begonnen daar waar mijn hart de enige heerser is. Mijn hart is de heilige geest in mij. Als mijn volmaakte zelf wijst hij mij de weg en heelt hij mij. Op de nieuwe aarde is de duisternis nog altijd een mogelijkheid. Het is aan mij of ik die duisternis blijf beleven als de schaduwkant van het licht, of deze transformeer en zelfs zo kan beleven dat ook de duisternis deel is van het licht zelf. Met mijn hart kan ik daarin altijd de goede keuze maken.

© Anthonie Roose