Winston Churchill vond de democratie de slechtste staatsvorm die er bestaat, afgezien van alle andere staatsvormen. ‘Het beste argument tegen democratie is een vijf minuten durend gesprek met de gemiddelde kiezer’, zo was zijn overtuiging. Oppervlakkig bekeken is democratie de dictatuur van de meerderheid, ook al bestaat die maar uit 51 procent. Maar beter kijkend ontdek je dat het spel van de democratie met verkiezingen en alles wat daarbij komt vooral bedoeld is om ons mensen het idee te geven dat we wat in de melk te brokkelen hebben. Dat is voldoende om het volk min of meer tevreden te houden.
In een democratie heb je grofweg twee vleugels, die deel zijn van hetzelfde vliegtuig. Ze houden elkaar in evenwicht en ze wisselen elkaar af, zodat het lijkt alsof alle meningen aan bod komen. In werkelijkheid voeren ze steeds hetzelfde beleid. Het beleid dat bepaald wordt door de leiders achter de schermen. Deze bepalen ook welke mensen de cruciale posities krijgen in de politiek. Zij die uit idealisme of uit financiële verlokkingen de politiek in gaan, passen zich wel aan of ze keren de politiek teleurgesteld de rug toe.
Politici voeren het beleid uit dat hun wordt opgedragen door de mensen en machten van wie zij afhankelijk zijn. Dat zijn zij die het geld en de wapens in handen hebben. Daarbij zitten zowel regering als oppositie in de tang van die echte machthebbers. ‘De beste manier om de oppositie te controleren is haar zelf te leiden’, zei Vladimir Lenin. En dat zie je dan ook standaard gebeuren. Partijen die onvrede onder de bevolking vertegenwoordigen, kanaliseren deze en stap voor stap worden deze partijen van binnenuit omgevormd tot partijen die ongevaarlijk geworden zijn of zelfs belangrijk in het uitvoeren van de agenda van hen die echt aan de touwtjes trekken. ‘In de politiek gebeurt niets per ongeluk. Als het gebeurt, kun je ervan uitgaan dat het zo gepland was’, zou Franklin Roosevelt gezegd hebben.
Eigenlijk voeren politici niet eens het beleid uit. Dat doen de gewoonlijk anonieme ambtenaren die werken voor de politici. Deze ambtenaren worden niet verkozen en hebben veel meer macht dan de politici. Het woord ‘parlement’ bestaat niet voor niets uit ‘parler’ en ‘mentir’. Politici moeten namelijk vooral goed kunnen praten, draaien, liegen en toneel spelen. Hun optreden leidt af van waar de macht echt wordt uitgeoefend. Maar tot nu toe werkt het goed, dus waarom zou je niet aan dit systeem meewerken?
Het is maar het beste dat politici namens het volk actief zijn, want wie moet anders wijzen op het belang van het innen van belastingen en wie moet het land anders verdedigen tegen agressieve dictators? Wie zorgt voor onze veiligheid en voor vrije handel? We kunnen dit maar het beste overlaten aan hen die het beste met ons voorhebben, zo mag je toch aannemen. En daarom doen we graag mee aan het verkiezingsspel. Zelfs al zou je beseffen dat je door te gaan stemmen slechts schijnmacht krijgt, dan hoor je desalniettemin in het parlement regelmatig jouw overtuiging uitspreken. Dat geeft toch een goed gevoel. Is dit niet precies zoals Lenin het bedoelde?
Soms zijn er van die irritante burgers, die niet meer gaan stemmen omdat ze niet meer geloven in de politiek of zich geweldloos verzetten tegen het heersende systeem. Dat zijn van die yogatypes die zich al mediterend ‘naar binnen keren’ en volledig buiten de werkelijkheid leven. Denken ze soms dat ze Mahatma Gandhi zijn, of Martin Luther King? Het is gewoon lachwekkend. Gelukkig zijn het altijd maar individuen en kleine groepjes die er zo in staan. Die kun je gemakkelijk negeren. Keer op keer blijkt dat deze mensen nooit in de meerderheid zijn. Verre van. Dus we kunnen veilig verder aan de hand van de politici. Als geen ander schilderen zij ons het beloofde land voor. Zij gaan het voor ons waarmaken. Wie anders? Ze zeggen het zelf en wij houden hen eraan. Leve onze leiders!
© Anthonie Roose
