Dat is ook de vraag die opduikt in de Apocalyps van Johannes. In de brieven aan de gemeenschappen van Smyrna en Filadelfia wordt gesproken over mensen ‘die zeggen dat zij joden zijn, maar het niet zijn, eerder een synagoge van de satan.’ Dat klinkt best stevig. Bijbelse taal kan soms een beetje lijken op een nietsontziende recensie in een restaurantgids: wanneer het niet smaakt, wordt het ook meteen duidelijk gezegd. Maar waarover gaat die uitspraak eigenlijk?
Het uitverkoren volk
Historisch gezien komt het woord ‘jood’ van het Hebreeuwse ‘Yehudi’: iemand uit de stam of het land van Juda. De naam Juda zelf betekent zoiets als ‘God loven’. Maar er is meer. Het woord ‘jood’ is ook verbonden met de tiende Hebreeuwse letter ‘yod’, die het begin is van alle schepping en daarom ook de eerste letter van de Godsnaam. Een kabbalistische leerstelling luidt: ‘De steen wordt een plant, de plant een dier, het dier een mens, de mens een jood en de jood een God.’ Een ‘jood’ is daarbij een ander woord voor een ‘ingewijde’.
Uit verminderd begrip van deze kabbalistische gedachte is het geloofsdogma voortgekomen van het ‘uitverkoren Joodse volk’, met alle ongewenste gevolgen van dien. In spirituele zin zou je dus kunnen zeggen: een ‘jood’ is iemand die leeft vanuit een bewustzijn dat gericht is op het goddelijke, op het hoogste. Iemand die zich innerlijk ontwikkelt tot inzicht of inwijding. In die zin staat het woord niet alleen voor een volk of religie, maar ook voor een staat van bewustzijn.
Khazaarse joden
En daar openbaart zich een probleem. Want zodra een innerlijke toestand wordt omgezet in een erfelijke of institutionele identiteit, ontstaat er een paradox. Dan kan iemand formeel ‘bij de groep horen’, terwijl de oorspronkelijke geest van de traditie allang verdwenen is. Dat verschijnsel komt overigens in alle religies voor. Voor wat betreft het jodendom komt daar nog iets bij, namelijk het zionisme dat met gebruikmaking van het joodse gedachtegoed de wereldheerschappij nastreeft.
In het verleden heeft het volk van de Khazaren in Centraal-Azië de joodse religie als staatsgodsdienst ingesteld. De nazaten van dit volk vind je volop bij de zionistische elite van de westerse wereld, die zich voordoen als de heersers van de wereld. Zij profileren zich nu als de uitverkorenen. Door hen is het land Israël opgericht in de vorige eeuw. Door hen wordt de staat Israël ook geregeerd. De bankiersfamilie Rothschild neemt hierin het voortouw. Om de staat Israël een plek op de kaart te geven is onder meer het middel van verschillende wereldoorlogen ingezet. Een derde wereldoorlog zou moeten leiden tot het einddoel: een Groot-Israël van Nijl tot Eufraat en van zee tot zee. En met Jeruzalem als wereldhoofdstad, met een spiksplinternieuwe derde tempel.
Antisemitisme
Heb ik vragen bij of kritiek op het beleid van de staat Israël, op het gedrag of de visie van een Jood met een hoofdletter (het ras) of een jood met een kleine letter (de religie), of op evident onbewezen feiten rondom de Holocaust, dan ben ik voor zionisten en hun sympathisanten binnen de kortste keren een antisemiet. Wat heel vernuftig is bedacht, want een objectieve uitwisseling van gedachten is dan al niet meer mogelijk. Overigens begint dit granieten dogma intussen gelukkig wel wat scheurtjes te vertonen.
Zionisten doen alsof ze etnische Joden zijn, terwijl ze het niet zijn, wat hen helpt om wereldwijd de touwtjes stevig in handen te houden. Overigens zijn Arabieren en Palestijnen heel wat meer semitisch dan de pseudo-Joden uit Khazaria, omdat zij ook nakomelingen zijn van Noachs zoon Sem. Het zionistische netwerk wordt momenteel op veel manieren ontrafeld en blootgelegd. Ook binnen de kerken beginnen steeds meer gelovigen te ontdekken hoe ze genaaid zijn met de zogenaamde Israël-theologie, die rechtstreeks uit de koker komt van het zionisme.
Protocollen van de Wijzen van Zion
Het zionisme heeft niets met het originele jodendom te maken. Het is bedacht door mensen die zichzelf ‘Joden’ noemen, maar het niet zijn en die uit zijn op het beheersen van de mensheid door middel van een Nieuwe Wereld Orde. De oprichters van de Orde der Illuminati in 1776, de Duitse filosoof Adam Weishaupt en de Joods-Duitse bankier Mayer Amschel Rothschild, hebben hiervoor een even geniaal als sinister plan ontwikkeld, dat verder is uitgewerkt in onder meer de dystopische ‘Protocollen van de Wijzen van Zion’. De inhoud van dit geschrift uit het begin van de twintigste eeuw zie je steeds meer werkelijkheid worden in de wereld waarin wij leven.
Donald Trump is het schoothondje van de zionisten en ‘de beste vriend van Israël in het Witte Huis sinds ooit’. Hij kan niet anders, omdat hij zwaar gechanteerd wordt. In de eerste periode dat hij in het Witte Huis woonde, verplaatste Donald Trump de Amerikaanse ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem. Trump is ook zonder veel rumoer gekroond tot ‘koning van Israël’. Zo’n koning wordt ook als doel beschreven in de Protocollen van Zion. Mogelijk zal deze functie verbonden worden aan het fenomeen van wat de ‘antichrist’ wordt genoemd, een bijbelse term die door de wereldmaffia gekaapt is om zijn plannen door te voeren. In Trump, die de Deep State naar zijn eigen zeggen wil opruimen, openbaart zich juist een machtige vertegenwoordiger van diezelfde Deep State. Hij blijkt een krachtige steun voor het zionistische streven om van Israël een Groot-Israël te maken.
De Scofield-bijbel
In de wetenschap dat de bijbel in principe richtinggevend is voor miljarden wereldburgers, hebben de Rothschilds er heel gewiekst voor gezorgd dat er een speciale bijbel met aantekeningen, de Scofield-Bible, op de markt kwam, waarin de ‘wedergeboren’ theoloog Scofield de ‘Israël-theologie’ geïntroduceerd heeft, waarbij ‘in het laatst der dagen’ een speciale rol is weggelegd voor het tegenwoordige land Israël. In Nederland hebben de Evangelische Omroep en het Nederlands Dagblad een niet te onderschatten rol gespeeld in de verspreiding van deze dubieuze leer. Ben je lid van een kerk of sekte, dan kun je nauwelijks of niet meer om deze ideologie heen, die de misvatting onderstreept dat de messias van buiten komt en niet al in jezelf zit.
Hoewel in het Nieuwe Testament alleen over een geestelijk Israël wordt gesproken als een hemels koninkrijk van het hart, lieten en laten orthodoxe christenen van over de hele wereld zich misleiden door te geloven dat het volk Israël ‘nog steeds’ het uitverkoren volk van God is. Heel vreemd, niet eens zozeer omdat 95% van de Israëliërs geen Joods bloed heeft, maar vooral omdat Jezus en wat hij predikt het totaal tegenovergestelde leert, namelijk dat iedereen die zich laat leiden door de liefde deel van ‘Israël’ is.
Het koninkrijk van God
Uitgebreide theologische disputen vinden al vele decennia lang plaats over de kwestie wat de verhouding is tussen kerk en Israël, terwijl het Jezus juist om mijn ínnerlijke koninkrijk gaat, dat helemaal niets te maken heeft met religie of politiek. ‘Het koninkrijk van God is in je en bij je’, zegt Jezus. Kerkelijke christenen zijn door pure verblinding massaal gaan geloven dat de stichting van de staat Israël het werk van God is en het begin van de eindtijd, waarin Jezus Christus op aarde zal terugkeren. ‘Wedergeboren’ christenen staan Donald Trump te zegenen, terwijl hij de wereld naar de verdoemenis brengt.
Het verhaal over Jezus’ terugkeer wordt geïnterpreteerd als een letterlijke gebeurtenis in de nabije toekomst. Het is een van de grote theologische verdichtsels die goedgelovigen hebben omarmd. De elite heeft zich zo heel handig verzekerd van de steun voor de staat Israël van zo’n twee miljard mensen, een niet onaanzienlijk deel van de wereldbevolking. Al het kwaad dat de terreurstaat Israël al decennialang doet, wordt gemakkelijk door de vingers gezien vanwege het Israël-dogma. De Joodse én de Palestijnse bevolking zijn hiervan het directe slachtoffer. De rest van de wereld indirect.
Een geestelijk ‘Israël’
De wereldmaffia vervult geen bijbelse profetieën of voorspellingen. Ze maakt alleen maar handig gebruik van de goedgelovigheid van christenen door geestelijk bedoelde teksten uit de bijbel (zoals het verhaal van de Apocalyps) in te zetten voor haar snode plannen. Kerken, organisaties en (vrijwel alle) politieke partijen houden dit satanische kwaad in stand door de staat Israël met hand en tand te blijven steunen. Het zal een omwenteling zijn van ongekende proporties als christenen eindelijk gaan beseffen dat ‘Israël’ in het Nieuwe Testament bedoeld is als een geestelijk ‘Israël’. De staat Israël is niet het uitverkoren land van God, want Gods rijk is een spiritueel rijk, waar voor macht en geweld geen enkele plaats is. Het is om dezelfde reden dat ook de gevestigde kerken zelf geen onderdeel van dit geestelijke rijk kunnen zijn.
Het woord satan betekent in het Hebreeuws letterlijk tegenstander. Een ‘synagoge van de satan’ is dus niet per se een tempel waar mensen met hoorntjes rondlopen, al zijn er plekken waar dat gebeurt. Het is eerder een gemeenschap die beweert God te dienen of namens God te handelen, maar in werkelijkheid het tegenovergestelde doet. Een religie die haar eigen kern saboteert. Dat kan op allerlei manieren gebeuren, namelijk wanneer macht belangrijker wordt dan waarheid, wanneer identiteit belangrijker wordt dan inzicht en wanneer gehoorzaamheid belangrijker wordt dan liefde. Religie verandert dan van een pad naar bewustzijn in een instrument van groepsvorming en macht. Dat mechanisme is niet uniek voor één traditie, maar kijkend naar het zionisme, is dit bij het jodendom in nauwe samenwerking met het christendom wellicht het beste gelukt.
De Babylonische Talmoed
De ‘koningin’ van Europa Ursula von der Leijen beweert zonder blikken of blozen dat de joodse Babylonische Talmoed het hart vormt van de Europese cultuur en dat de waarden van deze heilige joodse boeken Europa hebben gevormd. Wie de inhoud en de ethische ‘waarden’ van deze Talmoed kent, kijkt er niet van op dat we geregeerd worden door massamoordenaars, parasieten, rovers, verkrachters, narcisten, sadisten en pedoseksuelen. Met de Talmoed in de hand kun je iedereen die ‘niet-jood’ is beschouwen als onmensen of beesten waar je alles mee mag doen wat in je verdorven geest opkomt.
Wat vaak ervaren is als een godswonder, de stichting van de staat Israël, is in de praktijk een gewelddadig paard van Troje gebleken dat binnendrong binnen de grenzen van de naïeve wereld. De brieven van Christus aan Smyrna en Filadelfia blijven niet hangen in het wijzen naar de nepjoden. Zij ontlopen hun karma niet, zoveel is wel duidelijk. Maar intussen heb ik een eigen verantwoordelijkheid. Hoe echt ben ikzelf? Hoeveel ruimte geef ik aan het kwaad in de wereld door het te ontkennen en het zo de kans te geven het te laten bestaan? Door een betere wereld nog steeds van politici die aarden binnen het huidige systeem te verwachten? Hoe spiritueel is dat?
‘t En zijn de Joden niet…
“’t En zijn de Joden niet, Heer Jesu, die U kruisten… Ik ben ’t, o Heer, ik ben ’t die U dit heb gedaan”, zo dichtte de Nederlandse dichter en theoloog Jacobus Revius in de zeventiende eeuw. De vraag ‘wie heeft Jezus gekruisigd?’ is uiteindelijk geen historische, maar een existentiële kwestie. Jezus Christus staat voor de tot bewustzijn gekomen mens. Iedere keer dat waarheid en vrede worden verruild voor macht, iedere keer dat liefde en vrijheid worden vervangen door ideologie, gebeurt symbolisch precies hetzelfde. Het zijn niet de Joden, wel de nep-’joden’/’Joden’. Misschien ben ik op mijn manier wel net zo’n nep-jood, een fake-spiritueel, een pseudo-ingewijde.
Het idee van een ‘uitverkoren volk’ is misschien wel een van de meest verkeerd begrepen religieuze concepten. In de bijbel heeft het een pedagogische betekenis: iemand of een groep mensen die een voorbeeldfunctie krijgt in een spirituele ontwikkeling. Maar zodra dat idee letterlijk wordt genomen, verandert het gemakkelijk in iets anders: een identiteit die anderen uitsluit. De geschiedenis leert dat dit mechanisme van een uitverkoren volk, een ware kerk, de enige juiste leer of ideologie, overal opduikt. Het resultaat is steeds hetzelfde: de overtuiging dat God aan onze kant staat. En zodra mensen denken dat God hun geopolitieke bondgenoot is geworden, wordt het meestal gevaarlijk. Een interessante vraag zou zijn hoe verschillend het theocratisch gehalte van Iran en de VS eigenlijk is als het erop aankomt.
De echte strijd
Het verhaal van de bijbel gaat ten diepste niet over volkeren of religies, maar over bewustzijn. De strijd tussen Christus en de satan is geen geopolitiek conflict, maar een innerlijk proces. De tegenstander zit niet in een andere religie of natie. Hij zit in onszelf: in onze neiging tot macht, in onze behoefte aan superioriteit en in onze angst voor het onbekende. In die zin kan ieder mens, hoe religieus of spiritueel ook, een kleine synagoge van de satan worden: een plek waar de waarheid wordt omgedraaid en het ego zich voordoet als onaantastbaar.
Momenteel staan we op een punt waarop steeds meer mensen voelen dat traditionele religieuze en politieke systemen hun overtuigingskracht verliezen. Niet omdat spiritualiteit en samenleven als zodanig verdwijnen, maar omdat de institutionele vormen hun geloofwaardigheid kwijt raken. De vraag wordt steeds minder: ‘Tot welke religie behoor je?’ Of ‘Op welke partij stem jij?’ En steeds meer: ‘Wat voor mens ben je eigenlijk?’ Dat is exact wat mystici altijd al benadrukken: het koninkrijk van God is geen land, geen instituut en geen ideologie. Het is een bewustzijn. Als er ooit een einde komt aan de ‘synagoge van de satan’, dan begint dat niet in de wereldpolitiek of in het Vaticaan, maar gewoon in de spiegel. Dat is wat mij betreft de meest rebelse religieuze gedachte die er bestaat.
© Anthonie Roose
