Het einde van religie

Als mens wil je graag ergens bij horen. Bij een groep, een gemeenschap, een plek tussen anderen waar je jezelf geaccepteerd voelt. Weinig brengt mensen zo samen als religie. Binnen religies verbinden mensen zich met elkaar op basis van hun geloofsovertuigingen. Het grote merendeel van de mensheid noemt zichzelf religieus. Zelfs atheïsme is een vorm van religie. Tegelijkertijd zit er een andere kant aan religie: want weinig verdeelt mensen zo als religie.

Religie stoelt namelijk op denkbeelden. Denkbeelden zijn ‘gesneden beelden’, waarvan de tweede van onze tien basisintuïties zegt deze niet te creëren om die te vereren. Er is natuurlijk niets mis met denken en filosoferen, integendeel, zolang je ze maar niet op een gouden troon zet en er vol aanbidding voor neervalt. Dan wordt het mijn beeld tegenover het beeld van de ander. Daar komt een beeldenstorm van: ruzie, verwijdering, scheiding, oorlog, uitsluiting en vernietiging.

Er zijn veel vormen van religie, zoals voetbal of de economie. De grootste religie op aarde is het geloof in de politiek, het statisme. Met name de democratie is een god die vereerd wordt. Democratie als een stelsel van partijen die mensen in elkaar bestrijdende groepen verdelen, maar waarachter (gewoonlijk onzichtbare) machthebbers zitten die al die partijen centraal aansturen en zo hun wil opleggen aan de bevolking die in de naïeve veronderstelling verkeert zelf enige invloed op de politiek te hebben door aan het spel van verkiezingen deel te nemen.

De religie van de liefde

Laat wie religieus wil zijn, vooral blijven geloven in het concept van ‘kerk en staat’. Maar wie los wil komen van de religieuze matrix, zal alle dogma’s, theorieën en overtuigingen relativeren en zoeken naar echte verbondenheid. Echte verbinding kan pas ontstaan wanneer je individueel bewust wordt van je goddelijkheid en deze goddelijkheid ook ziet in je medemens. Onafhankelijk van zijn of haar religie en overtuigingen. Dat heet liefde. Als je al een religie wilt aanhangen, kies dan voor de religie van de liefde.

In de liefde bestaan er geen grenzen. Er zijn ook geen grenzen nodig in de liefde, omdat alles wat zich niet verdraagt met de liefde als vanzelf verschrompelt en verdwijnt wanneer de liefde verschijnt. Wie echte liefde heeft leren kennen, heeft geen religie meer nodig. Religie kan functioneren als voorstadium van een leven in liefde. Religieuze woorden en beelden kunnen wegwijzers zijn naar een eenvoudig leven als bewust mens. Maar onderweg ga je steeds meer genieten van de weg zelf en heb je de wegwijzers niet meer nodig.

Jezus Christus: een bewust mens

Een bekende religieuze wegwijzer is de mythische figuur van Jezus Christus. Hij zegt: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven.’ Dat is een uitnodiging aan mijn ziel om hetzelfde te ervaren. Met ziel en lichaam ben ik zelf de weg die ik voor mijzelf uitstippel en die ook al voor mij uitgestippeld is. Ik ben het zelf! In de kerk is van de Jezusfiguur een ‘gesneden’ beeld gemaakt, een verlosser buiten mezelf die mij komt redden. Hiermee voorkomt de kerk heel snedig dat ik volwassen word, een volgroeid, volmaakt, goddelijk mens zoals ik bedoeld ben, die in staat is zichzelf te redden in het leven. Met het geloof in het dogma van het kruis van Jezus is in de kerk een groot afgodsbeeld neergezet, waarvoor miljarden christenen op aarde hun knieën buigen.

Een ‘Jezus Christus’ is niets meer, maar ook niets minder, dan een bewust mens, die leeft in liefde. Jezus is een beeld om te begrijpen en na te volgen, maar geen beeld om te vereren, zoals niets dat is. De naam ‘Jezus’ is een onovertroffen metafoor voor de levende werkelijkheid van mijn eigen ziel. Mijn ziel die vanuit een onbewuste toestand van zijn doorgroeit naar een bewuste staat van zijn. Zodra je wakker wordt uit je zieleslaap en bewustzijn je ziel gaat regeren, ben je een ingewijde, een uitverkorene, een wedergeborene, een verlichte, een gezalfde, een messias, een christus, een wetende, you name it. Je volgt niet langer de buitenweg, maar je bewandelt je eigen binnenweg.

Het einde van religie ontstaat daar waar we de beelden en verhalen niet langer ‘verbeelden’ tot in graniet gegoten illusies, maar ze achter ons laten als tijdelijke wegwijzers en we bewust onze eigen weg gaan. In ‘het nieuwe Jeruzalem’ zoals beschreven in de Openbaring van Johannes staat geen tempel meer, omdat onze ziel daar zelf de tempel is. Het gaat niet om Jezus of Boeddha, Krishna of Mohammed, het gaat al helemaal niet om Trump of Poetin, Wilders of Jetten, vergeet al die namen, maar het gaat om JOU, om wie JIJ bent, om wat JIJ doet en laat in je leven.

Het einde van mijn Jezus-beeld

Afgelopen zaterdag liep ik aan het einde van de dag met een heus Jezus-beeld onder mijn armen onder de poort door van Slot Loevestein. Dit beeld staat thuis prominent op mijn yoga- en meditatieplek. Ik had het meegenomen naar het Auteursfestival dat op Loevestein gehouden werd, om het op mijn boekentafel te zetten. Omdat mijn boek ‘Ik ben het zelf!’ gaat over de messias in onszelf, die door Jezus wordt verbeeld. Maar er bleek geen plaats te zijn voor dit beeld op deze tafel van 90 bij 60 cm.

Slot Loevestein staat bekend om Hugo de Groot die daar vanwege zijn overtuiging levenslang opgesloten was, maar in een boekenkist naar buiten gesmokkeld werd. Onder de poort van het kasteel zet ik mijn boekenkoffer neer en daarnaast ook het beeld van Jezus, met de bedoeling de auto op te halen en mijn spullen bij de poort weer in te laden. Op het moment dat ik mijn koffer optil, raakt deze onbedoeld het Jezusbeeld. Jezus valt met zijn neus op de grond en breekt zijn nek. Zijn hoofd rolt over de rode loper onder de poort van Loevestein door….

Ik ben er even stil van en ervaar dit direct als een hemelse boodschap, die krachtig onderstreept wat ik natuurlijk al weet, maar nog lang niet altijd toepas in mijn leven: weg met mijn afhankelijkheid aan alle resterende vastgeroeste beelden en overtuigingen. Maak daar werk van als nooit tevoren. Beeldhouw jezelf van binnenuit: zet het mes in jezelf en verwijder alles wat overbodig aan jou is. Ga leven vanuit het diepst van je ziel, nog meer dan eerst, in de levende werkelijkheid, als Jezus die volgens het evangelieverhaal tijdens zijn leven zichzelf meer en meer manifesteerde als een christus. Aan het kruis sprak hij zijn laatste woorden: ‘Vader, in jouw handen beveel ik mijn geest’. Hij boog zijn hoofd en gaf de geest. Alle weerstand was gebroken, zijn ego of valse zelf was volledig getransformeerd in zijn ware zelf.

Theaterlezing 12 november

Niet langer vertrouwen op gesneden beelden, maar op de levende god in mijzelf, dat is de ommekeer die mijn ziel moet maken. Leren leven vanuit de eerste van mijn tien basisintuïties: volg geen andere goden dan de god in mezelf. Altijd en overal jezelf zijn, vol vertrouwen in de goddelijke vonk die mijn ziel verlicht. Leven als Jezus is leven als mezelf, op weg van beperkende onwetendheid naar onmetelijke wijsheid, van slaafse afhankelijkheid naar grenzeloze vrijheid, van een schuldbewust mens naar een liefdevol mens. Een mens die nergens meer bij wil horen om maar ergens bij te horen. Ik kán dat niet eens meer en dat schept zo juist alle ruimte om me in het diepste van zijn ziel te kunnen verbinden met alles en iedereen.

In mijn theaterlezing ‘Als God in Frankrijk’ van woensdagavond 12 november ga ik de Tien Intuïties stap voor stap bij langs en confronteer deze met de figuur van Jezus Christus, de Mensenzoon. Er is ruim gelegenheid voor vragen. Na deze lezing weet je hoe je heel concreet de ‘weg naar binnen’ kunt gaan. Je bent welkom! Tickets zijn verkrijgbaar via deze link.