In mijn boek Ik ben het zelf! vertel ik hoe het Evangelie van Johannes en de Openbaring van Johannes thematisch parallel lopen: hoofdstuk voor hoofdstuk, laag voor laag. Wat zich uiterlijk afspeelt in visioenen en verhalen, voltrekt zich innerlijk in ons bewustzijn. Een van de meest indringende spiegels vind je in hoofdstuk 13 van beide boeken. In Openbaring verschijnen daar twee beesten: het beest uit de zee en het beest uit de aarde. Deze komen overeen met de twee hoofdrolspelers uit Johannes 13 Petrus en Judas.
Ik heb het niet over twee figuren uit een ver verleden. Het gaat over jouw en mijn binnenwereld, waar de archetypes van de twaalf apostelen zichtbaar worden rondom je christusbewustzijn. In dit geval de Petrus en de Judas in jezelf. Misschien klinkt je dat wat vreemd in de oren, maar als je eerlijk kijkt naar je eigen binnenwereld, zie je het meteen. Er is iets in jou dat roept, dat voelt, dat overdrijft en dat zichzelf verliest. En er is iets dat rekent, dat plant, dat controleert en dat uiteindelijk verraadt.
Petrus: het beest uit de zee
Het beest uit de zee is indrukwekkend. Veelkoppig, luidruchtig, vol uiterlijk vertoon. Het lijkt verdacht veel op de draak, de tegenstander, de ‘satan’, die de verbeelding is van ons reptielenbrein (overleving, angst en relexen). Het zeebeest staat symbool voor onze emotionele natuur: ons limbisch systeem. In het Evangelie is dat Petrus: hij is vurig, impulsief en loyaal, maar ook oppervlakkig en wisselvallig. Hij roept grootse dingen: ‘Ik zal mijn leven voor jou geven!’ Maar nog geen etmaal later verloochent hij Jezus. Niet één keer, maar drie keer.
Zijn emotie is echt, maar niet diep genoeg verankerd. Hij leeft in de golfslag van zijn gevoelens. Zoals de zee zelf: indrukwekkend, maar onrustig. Jezus doorziet hem. ‘Ga weg, achter mij, satan,’ zegt hij wanneer Petrus weer eens voor zijn beurt spreekt. Dat is geen afwijzing, maar een ontmaskering. Petrus laat zich leiden door dezelfde kracht als de draak: reactief en gedreven door angst.
En toch… na zijn opstanding vraagt Jezus hem driemaal: ‘Heb je mij lief?’ En daarna: ‘Weid mijn schapen.’ Hier ligt de sleutel. Je hoeft je emoties niet te onderdrukken, maar je moet ze transformeren. Niet je emoties uitwissen, maar ze dienstbaar maken aan je hart. Wanneer dat gebeurt, vervult zich een veelzeggende zin uit de Apocalyps: ‘En de zee was niet meer.’ De woeste binnenzee wordt stil. Transparant. Doorzichtig. Je voelt nog steeds, maar je wordt niet meer door je gevoelens en emoties meegesleurd.
Judas: het beest uit de aarde
Het tweede dier komt uit de aarde. Het lijkt op een lam, onschuldig en zacht, maar let op: het spreekt als de draak. Dit is het beest van de neocortex: het denken, het ego, de berekening, de manipulatie. In het Evangelie is dat Judas. Judas is geen karikatuur van het kwaad. Hij is intelligent, doelgericht en strategisch. Hij wil het koninkrijk van Jezus dichterbij brengen, maar dan wel op zijn manier. Sneller. Effectiever. Politieker.
Judas denkt in macht, in systemen, in ‘kopen en verkopen’, wat volgens de Apocalyps van Johannes kenmerk is van het ‘merkteken van het beest’, namelijk het geloof dat je de wereld kunt veranderen met geld, geweld en slimme constructies. Hij verraadt Jezus met een kus. Dat is diep symbolisch: het ego dat het zelfbewustzijn aanraakt en daarmee juist het proces in gang zet dat het zelf niet begrijpt. Want door die kus begint de weg naar het kruis. En juist door het kruis wordt opstanding mogelijk.
Wanneer Judas inziet wat hij gedaan heeft, stort zijn wereld in. Hij kan de waarheid niet dragen en pleegt zelfmoord. Spiritueel gezien betekent dit dat je ego niet kan blijven bestaan wanneer je ware zelf volledig ontwaakt. Het ego moet sterven, of beter gezegd: transformeren of helemaal transparant worden.
De drakentaal van kerk en politiek
De draak, het zeebeest en het aardebeest zijn geen monsters buiten je, ze zijn krachten ín je. Samen vormen ze het ‘drakenbewustzijn’: een manier van leven die naar buiten gericht is, op controle, bezit en schijn. Petrus en Judas zijn de menselijke gezichten daarvan. De één reageert te snel en de ander berekent te veel. De één verdrinkt in zijn gevoel en de ander verstikt in zijn denken. En samen kunnen ze jouw diepste waarheid verraden.
Wat innerlijk is, wordt uiterlijk zichtbaar. Petrus wordt de rots waarop de kerk gebouwd wordt. Hij staat symbool voor religieuze macht, voor rituelen, voor uiterlijk vertoon. Judas vertegenwoordigt het spel van de politieke macht. Kerk en politiek spiegelen onze eigen binnenwereld. Wanneer ze samenwerken zonder innerlijke waarheid, ontstaat wat je de ‘antichrist’ zou kunnen noemen: een systeem dat het tegenovergestelde doet van wat het zegt. Er wordt liefde gepredikt, maar angst gezaaid.
Het is het oude verhaal van de keizer en de paus die samen het klootjesvolk dom en arm houden. Je ziet het bij Donald John Trump als afschuwwekkend beeld van Judas en die door zijn geestelijk adviseur dominee Paula White op tenenkrommende wijze vergeleken wordt met God en Jezus zelf. En je ziet het bij Robert Francis Prevost die zich in al zijn macht en rijkdom laat aanleunen dat hij de plaatsvervanger is van Jezus Christus. Qua uitstraling lijken deze twee Amerikanen stuivertje te hebben gewisseld. De Don lijkt in zijn doen en laten meer op het wilde beest uit de zee en Leo XIV meer op het vriendelijk ogende lammetje, het beest uit de aarde. Maar de taal van deze ‘Petrus’ en ‘Judas’ is bij nadere beschouwing gewoon dezelfde. Het is de gemeenschappelijke taal van de draak.
Hoe lang duurt het nog?
De kerk en de deepstate hebben beide te worstelen met een omvangrijke wereld van geweld en seks. Onder de zwartgelakte namen in de Epstein-files blijkt nogal vaak de naam van Trump schuil te gaan. Deze man zit er heel diep in. Niet Epstein leidde het netwerk, maar Trump zelf en een handvol andere rijke machtigen leid(d)en het. En Epstein was ‘slechts’ de uitvoerder, zo blijkt onder meer uit het pas gepubliceerde getuigenis van de Amerikaanse militair Sascha Riley.
Sascha spreekt zelfs over de Trump-Epstein-files. Hij is als kleine jongen vele malen bijna vermoord tijdens het misbruik dat door Trump zelf werd gepleegd. Op een gegeven moment stak hij een tentpaal in de anus van Trump, die toen direct werd afgevoerd naar het ziekenhuis. De grote baas was acuut incontinent geworden en hij werd genoodzaakt een luier te dragen. Dit zou de man zijn die de deepstate opruimt en misbruikte kindertjes bevrijdt? Wat een misselijke grap. Het omgekeerde is het geval.
Elke keer zijn kinderen het slachtoffer. Het meeste wordt steeds weer toegedekt en in de doofpot gestopt. Hoe lang nog? En het is veel breder. In de recente documentaire ‘Generatie Bhagwan’ (KRO-NCRV) wordt de schokkende waarheid blootgelegd van een spirituele gemeenschap waar op seksueel gebied alles mogelijk was en waar ook volop geweld werd toegestaan. De communes van Bhagwan (Osho) bleken een waar paradijs te zijn voor pedofielen.
En wanneer gaat breder naar buiten komen wat er in ons eigen land op dit punt allemaal nog onder de pet wordt gehouden voor de massa? Hoe lang houden we alleen al het koningshuis nog de hand boven het hoofd? Hoe lang moeten de slachtoffers nog wachten voordat er recht wordt gedaan? Hoe lang kunnen de demonische machthebbers van onze wereld met hun gewillige ambtenaren nog standhouden? Hoe lang houden ze de mensheid nog in de greep?
Het blijft niet onopgemerkt
De vraag is uiteindelijk niet alleen: zij daar? De ultieme vraag is: waar zit de Petrus, waar zit de Judas in mij? De weg van Jezus is radicaal anders. Hij vecht niet tegen het systeem. Hij verbetert het systeem niet om slimme ideeën. Hij sterft aan wat niet waar is in zichzelf. Dat is wat het kruis betekent. Dat is wat Pasen betekent. Wie sterft voordat hij sterft – aan zijn ego, zijn illusies, zijn angsten -, begint pas echt te leven. Dat is opstanding. Pasen is iets wat geen kerk en geen politiek ooit kan organiseren: een innerlijke vernieuwing van hemel en aarde, van je denken, je voelen en je doen.
Herken jij ze? De Petrus in jou die roept, maar niet volhoudt of doorzet. De Judas in jou die denkt, maar niet begrijpt. Ze zijn er allebei. Maar ze zijn niet het einde van het verhaal. Wanneer je ze herkent, zonder oordeel, begint de transformatie. Je christusbewustzijn wordt zichtbaar. Je emotie wordt zuiver. Je denken wordt helder. Je hart wordt leidend. Het wonder geschiedt. De nieuwe hemel en aarde ontstaan in jouw hart. De zee wordt stil. Het beest verliest zijn macht. En de bron van het levende water in je begint te stromen. Wellicht kom je er niet mee in de krant of op het journaal. Maar geloof dit: het blijft niet onopgemerkt.
© Anthonie Roose
