Je bent óf monarchistisch óf je bent republikeins. Vaak wordt ons deze valse keuze voorgelegd. Maar het zijn twee kanten van dezelfde munt. In beide gevallen kies je voor een systeem waarbij je je eigen kracht weggeeft aan de macht van anderen. Stel je voor dat ons hele politieke bestel in één keer zou verdwijnen en wij de volledig vrije keuze kregen om onze samenleving naar ons eigen inzicht in te richten. Waarvoor zouden wij dan kiezen? Gaan we het dan echt zelf doen, met elkaar, zoals in niet-hiërarchische ‘primitieve’ samenlevingen, of kiezen we dan toch weer voor een vorm waaruit ons onuitroeibare geloof in de overheid duidelijk zichtbaar wordt?
De overheid eronder (II)
Een koning veroorzaakt oorlog en slavernij
Wanneer het volk Israël na 400 jaar slavernij en 40 jaar woestijnleven een nieuw bestaan opbouwt in het Beloofde Land, zoekt het daarbij met wisselend succes steeds de leiding bij God via een man of vrouw, die het volk met de hem of haar toegemeten wijsheid ten dienste staat. Een van hen is de richter-profeet Samuël, die op een gegeven moment vanwege zijn hoge leeftijd ruimte geeft aan zijn twee oudste zonen om in zijn voetsporen te treden. Maar deze mannen blijken corrupt: ze zijn uit op eigen voordeel.
Het volk haalt Samuël over om een koning over hen aan te stellen, zoals gangbaar bij omringende volkeren. Samuël bespreekt dit eerst met God, want hij vindt het nogal wat. Hij is diep teleurgesteld in het volk. Maar God laat zijn volk de vrije wil. ‘Doe wat ze je vragen, maar waarschuw hen wel voor de gevolgen van een koning die over hen zal heersen!’ En zo gebeurt het. Samuël schetst in detail de belabberde situatie van een land met een koning, die nog weinig aan actualiteit heeft verloren.
Een koning neemt je alles af
‘Jullie willen een koning hebben?’ zegt Samuël tegen het volk. ‘Beseffen jullie wel goed wat je vraagt? Want een koning heeft tal van privileges. Een koning zal jullie dochters van je afnemen en hen dwingen in zijn paleis voor hem te koken, te bakken en parfums te maken. Jullie zonen worden dienstplichtig. In het leger zullen ze deel uitmaken van artillerie, cavalerie of infanterie. Ze moeten vechten als de koning op oorlogspad gaat en ze zullen dat mogelijk met hun leven bekopen. Ze zullen hun creativiteit verliezen in het verplichte vervaardigen van wapens en strijdwagens.
Jullie zonen zullen worden gedwongen om de akkers van de koning te bewerken en de opbrengst ervan te oogsten. Hij zal jullie beste stukken land, wijngaarden en olijfgaarden afnemen en die aan zijn personeel geven. Hij zal zomaar een tiende deel van jullie oogst nemen en dat verdelen onder zijn hofhouding. Hij neemt jullie knechten af en jullie vee eist hij op voor eigen gebruik. Een tiende deel van jullie kuddes neemt hij in beslag en hij maakt jullie zelf tot slaven. Jullie zullen spijt krijgen als haren op je hoofd en bitter klagen bij God over de koning, maar God zal niet luisteren naar jullie geklaag. Hij stopt zijn oren dicht voor jullie gejammer, want jullie wilden zelf per se een koning.’
Het volk denkt dat het allemaal wel meevalt en eist voor zich een koning. Ze willen zekerheid en veiligheid. En zo wordt de eerste koning aangesteld in Israël. De verhalen over de koningen in de boeken Samuël, Koningen en Kronieken vertellen in geuren en kleuren het ellendige verhaal van een volk dat zijn vertrouwen liever op koningen stelt dan op God alleen. Alles waarvoor Samuël het volk waarschuwde wordt werkelijkheid. Overheden maken dankbaar gebruik van het eindeloze gesmeek van het onbewuste volk om leiding te geven. Overheden bestaan niet omdat God daar nu zo enthousiast over is. Met het per se willen hebben van een overheid spuug je God zelfs in zijn gezicht. Overheden bestaan slechts bij de gratie van het volk. Het volk dat zijn goddelijke kracht verloren is.
Hoe lang kan dit nog bestaan?
We zijn nog weinig opgeschoten in onze ‘moderne’ samenleving. Integendeel, wapengekletter en slavernij beheersen de wereld meer dan ooit. De herdenkingen door overheden voor slachtoffers van oorlog en slavernij zijn een aanfluiting en een geniepige bliksemafleider voor de werkelijke situatie waarin de mensheid gevangen zit. De wapenindustrie bloeit wereldwijd als nooit tevoren. Naïeve jongeren worden in het leger gelokt om te dienen als kanonnenvlees. Kinderen worden weggeroofd bij hun ouders en verdwijnen massaal in de duistere krochten van de elite. Wat er met hen gebeurt tart elk voorstellingsvermogen: het gaat vele malen verder dan het scenario dat Samuël schetste.
We hebben nog steeds koningen en presidenten boven ons. We kunnen ons nauwelijks iets anders voorstellen. We stemmen op mensen die trouw zweren aan de koning. We klampen ons vast aan een duivels geldsysteem. Alles draait om geld en alles gaat om macht. Geld is voor politieke leiders het middel bij uitstek om controle uit te oefenen. We worden gedwongen mee te betalen aan geweld en onrecht tot in het kwadraat. Er zit een flinke adder onder het gras van alles wat je ‘gratis’ krijgt van overheden. We doen aangifte bij de overheid van de geboorte van onze kinderen, zodat ze brave belastingbetalende burgers worden. De belasting van tien procent waar Samuël over spreekt is een lachertje, als je beseft hoe de tegenwoordige machthebbers met het huidige systeem van rente op rente en van belasting over belasting zo’n beetje al ons bezit in handen hebben. Hoe lang kan dit nog bestaan?
In het oude Israël stonden individuele mensen op tegen het corrupte systeem. Ze werden profeten genoemd, omdat ze zicht hadden op de goddelijke werkelijkheid en geen genoegen namen met de misvormde aardse werkelijkheid. Zij zagen dat de koning, die door het volk werd toegejuicht, niets om het lijf had. Ze waren gegrepen door liefde en gerechtigheid. Ze konden niet langer stil blijven zitten en maar afwachten tot God of tot anderen zouden ingrijpen. Ze protesteerden op vreedzame wijze tegen de macht van de overheden, in vaak felle bewoordingen en in opvallende acties. Het is de moeite waard om eens wat verder in te zoomen op deze profeten, op wat ze zeiden en deden.
(wordt vervolgd)
© Anthonie Roose