De laatste keer dat ik ging stemmen bij verkiezingen was in 2010. Mijn vertrouwen in de politiek was tot nul gedaald. ‘Laat ik nog één keer gaan stemmen en zien wat het brengt’, zo dacht ik. Mijn laatste strohalm was Mark Rutte. Ik kleurde dus het bolletje rood bij zijn naam. Sindsdien is mijn kijk op wereld en politiek volledig veranderd. Mijn stem op hem zorgde ervoor dat ik hem nauwlettend in de gaten hield. Ik wilde weten wat zijn woorden waard waren.
Respect voor Rutte
Zijn woorden betekenden niets, zo begreep ik al heel snel. Wat je zegt en wat je doet als politicus zijn twee werelden die ver uit elkaar liggen. Mark begreep dat als geen ander en liet zich kennen als een rasopportunist. Het opvallende was dat Mark op handen gedragen werd door een groot deel van het Nederlandse volk. Hij was mateloos populair. Ondanks zijn totale desinteresse voor recht en waarheid, ondanks zijn duidelijk aantoonbare leugens en het aanhoudend verlies van zijn actieve herinnering, zagen velen hem als een groot staatsman.
Ik raakte teleurgesteld in Mark en ben ook heel boos op hem geweest. Maar mijn frustratie en boosheid zijn intussen omgezet in een vorm van grote bewondering. Het is werkelijk geniaal wat hij doet. Hij heeft een duidelijke missie en hij vervult deze met verve. Zijn incasseringsvermogen is grenzeloos. Al decennialang blijft hij recht overeind staan in de rol die hem is aangemeten. Met een grap en een lach laat hij alle kritiek zomaar van zich afglijden. ‘Teflon Mark’ wordt hij daarom wel genoemd.
Archetype van het ego
Als er iemand is die mij in de spiegel van mijzelf heeft laten kijken, is het wel Mark Rutte. Hij symboliseert in mijn beleving het moderne archetype van het ego. Wie kan op het podium van het wereldtheater de rol van het ego beter spelen dan Mark dat doet? Het ego dat altijd uit is op competitie en concurrentie, op bezit en macht, op leugens en verraad. Als baas van de Haagse toneelvereniging liet hij zien wat de gevolgen zijn als je levensfundament niet geworteld is in de liefde. De lijst met zaken die aantonen hoe hij de bevolking in de steek liet is lang en inzichtgevend.
Als baas van de NAVO doet hij er nog een schepje bovenop. Met zijn grimlachende pokerface vertelt hij de wereld dat alleen wapengekletter en oorlog tot vrede leiden. En hij is dus heel dankbaar voor de bereidheid van de bevolking dat ze graag hun laatste centen willen geven voor de wapenindustrie. Intussen is de toestand in de wereld onhoudbaar geworden. Een vreedzame wereld lijkt verder weg dan ooit. En dat is precies de bedoeling van hen die ons met geld en geweld regeren.
Mark Rutte is mijn grote voorbeeld. Hij laat me zien wie ik niet wil zijn. Dat is zijn verdienste. Hij is de egotripper ten top. Het is zijn rol om dit aan de wereld duidelijk te maken. Hij laat in een enorme karikatuur zien wat wij van binnen zijn. Hij roept ons met zijn gedrag op om ons af te keren van de politiek en ons er helemaal niet meer mee bezig te houden. Hij laat zien dat het spel van ons ego slechts een illusie is. Hij maakt ons eigen ego-denken zo extreem belachelijk, dat we ons wel naar binnen moeten keren.
Neem politiek niet langer serieus
Alles lijkt politiek, maar politiek is niet alles. Politiek is deel van de grote illusie in de wereld. Zolang we ons niet bezinnen en ons druk blijven maken om politiek, wetgeving en rechtspraak, gaat de wereld niet de kant van vrede op, maar gaat het juist van kwaad tot erger. Het kwaad van de machten in deze wereld kun je niet doen verdwijnen door er tegen te vechten. Het inzicht dat de gevestigde machten geen enkel recht hebben om hun macht uit te oefenen, is bevrijdend. Het gezag van overheden stoelt op drijfzand. Waarom geven we hen zoveel krediet? Ik verbaas me erover hoe het toch mogelijk is dat juist ook ‘wakkere’ mensen de politiek als het spel van ‘verdeel en heers’ zo serieus blijven nemen. Bij de volgende verkiezingen gaan ze gewoon weer stemmen en houden daarmee de illusie van het systeem in stand.
Elke keer klampen mensen zich weer vast aan een partij of politicus die (voor een groot deel) vertelt wat zij ook vinden. En elke keer wordt het weer een teleurstelling. Denk recentelijk aan de PVV, de BBB of de NSC. Ook FVD is deel van de macht, al zien veel Forum-aanhangers dat nog niet. Deze partij is alleen maar bedoeld om mensen die de politiek beginnen te doorzien toch zo breed mogelijk geïnteresseerd te laten blijven in de politiek, zodat ze niet toekomen aan het onderzoeken van hun eigen, innerlijke koninkrijk. Ook de rechtspraak en dus al die processen tegen de staat zijn onderdeel van het theater, inclusief de arrestaties van activisten en advocaten, die zich met hun werk juist binnen het systeem blijven bewegen. De processen leveren vooral veel jurisprudentie op. En angst bij de bevolking voor de sterke arm van de overheid.
Maar die angst is ongegrond als je definitief kapt met het meedoen aan het politieke theater, via de mainstream media of via de alternatieve media. Een overgrote meerderheid van de mensen is pas geïnteresseerd als je over kortzichtige politieke thema’s schrijft. Slechts een minderheid is bereid naar het grotere plaatje te kijken en het wereldtheater te zien als een spiegel voor de eigen innerlijke transformatie. De wereld gaat dus niet veranderen door mij druk te blijven maken om politiek, ze gaat pas veranderen wanneer we de werkelijke betekenis van archetypes als Mark Rutte gaan doorzien.
De valse profeet
Toen Mark Rutte het stokje in het Torentje overnam van Jan-Peter Balkenende, schonk Balkenende hem de ramskop die daar aan de muur hangt. Deze ram verwijst naar het beest uit de aarde uit de Apocalyps, die ook de ‘valse profeet’ wordt genoemd. Dit beest uit de aarde, die eruitziet als een jonge ram, maar spreekt met de tong van de draak, is de mythologisch-apocalyptische metafoor voor de ultieme macht van het misleidende ego, dat de manifestatie van ons ware zelf in de weg staat. De les die Balkenende en Rutte ons daarmee voorhielden, was om ons eigen ego onder ogen te zien en het vervolgens stevig onder handen te nemen.
