
Op 4 mei organiseert het Nederlandse regime weer de jaarlijkse dodenherdenking. Met trompetgeschal en vlagvertoon, met mooie woorden en fraaie kransen staan we enkele minuten stil bij hen die hun leven gaven voor vrede en vrijheid, voor volk en vaderland. De prangende vraag is: had het eigenlijk wel zin dat zij hun leven gaven voor onze vrijheid? Is de wereld er echt beter van geworden? Zijn al die goedbedoelende strijders er niet gewoon ingeluisd door hun politieke opdrachtgevers? Is het niet vreemd dat de wereld ondanks de offers van miljoenen mensenlevens juist steeds meer een hel geworden is van oorlog en vergiftiging, van onderdrukking en gevangenschap, van misleiding en slavernij?
Als de dienstplicht weer wordt ingevoerd, ga jij dan plichtsgetrouw het leger in? Laat je je kinderen zomaar het militaire tenue aan trekken? Weet je zeker dat je dat moet doen? Is er ooit één moment geweest in de geschiedenis waarop bleek dat geweld bestrijden met geweld tot duurzame vrede heeft geleid? Adolf Hitler heeft het geprobeerd, in de vorige eeuw. Hij wilde een samenleving waarin mensen geen slaaf of slachtoffer meer waren en waarin de machtige bankiers en zionisten het onderspit zouden delven. Hitler en Gandhi herkenden bij elkaar de zucht naar zo’n vrije wereld.
Het leek er aanvankelijk op dat Hitler in zijn streven succes zou hebben. Maar de zittende elite sloeg hard terug. Zoals we nu het woord ‘wappie’ kennen als scheldwoord voor mensen die het anders willen, zo werden de volgelingen van Hitler verwerpelijk ‘nazi’s’ genoemd. Ze werden op alle mogelijke manieren tegengewerkt. Het is Hitler niet gelukt om de eeuwenlange en alomvattende macht van de elite te breken. Integendeel, hij liet zich verleiden geweld met geweld te bestrijden, waardoor ook het Derde Rijk tot gruwelijke misdaden kwam.
De doden zijn de onwetenden
Ik geloof er niet in dat je de wereld met politieke of militaire middelen kan veranderen in een oord van vrede. Dodenherdenking is een politiek stukje theater waarmee men het volk zand in de ogen strooit. Het is een evenement voor onwetenden. Wie dood is, weet niets. Onwetenden leven niet echt. Zij zijn zombies, ze zijn wandelende doden, ze vertrouwen kritiekloos op overheden en hebben het licht in zichzelf nog niet ontdekt.
Maar wie bewust is geworden, is een wetende en het zijn de wetenden die werkelijk leven. Een nieuwe wereld ontstaat in ons eigen hart. Vanuit innerlijk hoger bewustzijn. In het evangelie wordt hiervoor de term ‘Jezus volgen’ gebruikt. Wie ‘Jezus volgt’, is iemand die het innerlijke pad van buik en brein naar het hart bewandelt. Hij of zij is een ‘mensenzoon’, dat is een verlicht iemand, iemand die niet langer gebonden is aan de illusie van de materiële wereld.
Zo iemand kan zich niet nestelen, maar wil altijd verder reizen, leren en groeien. De geestelijke reis van hoofd naar hart is een weg die geen einde, geen grenzen en geen vaste verblijfplaats kent. ‘Meester, ik wil jou volgen, waar je ook heen gaat’, zegt iemand tegen Jezus. Deze reageert daarop heel raak met: ‘De vossen hebben holen en de vogels in de lucht hebben nesten, maar de mensenzoon heeft geen rustplaats voor zijn hoofd.’
Elimineer je onwetendheid en leef
‘Volg mij en laat de doden hun doden begraven,’ zegt Jezus even later tegen een man die hem ook wil volgen, maar eerst nog zijn vader wil begraven. Hij doet hiermee geen idiote oproep om begrafenissen te vermijden, maar het is een dringende uitnodiging om in het hier en nu direct en actief te groeien in geestelijk inzicht: ‘Laten de ‘doden’ hun ‘doden’, de onwetenden hun onwetende gedachten en daden begraven.’ Op die manier zullen de doden opstaan en leven.
Laat de jaarlijkse dodenherdenking een moment zijn waarop je de doden (de onwetenden) oproept hun doden (hun daden en gedachten van onwetendheid) te begraven en te herdenken. Wie zijn of haar doden herdenkt, weet dat je pas leeft als je je doden achter je laat. Het opheffen van onwetendheid is als het elimineren van de dood. Laat de onwetenden hun onwetendheid ontdekken en van zich af werpen.
Besef dat zij die stierven voor de uiterlijke schijnvrede en -vrijheid voor niets gestorven zijn. De westerse Pax Americana is wellicht de meest verwoestende ‘vrede’ in de geschiedenis. De Tweede Wereldoorlog is nooit werkelijk gestopt, maar vooral met andere middelen voortgezet door Britten, Amerikanen en onder meer Nederlanders. Intussen is die oorlog geruisloos overgegaan in de Derde Wereldoorlog. Ontstijg dus je eigen onwetendheid, vecht en overwin in je eigen binnenste, blijf groeien in je bewustzijn, laat je verlichten en ga begrijpen hoe de wereld werkt. Denk zonder heimwee aan de tijd van je onbewust zijn en herinner je Zelf.
Anthonie